Bir sevgi nasıl başlar? Bir tutku nasıl oluşur? Bunların hiç birinin cevabını bilmiyorum. Eminim, sende bilmiyorsundur.

Seni, sen daha doğmadan önce de tanıyordum. Sen daha doğmadan önce, ebveynlerin sana yoldaş arıyordu. Hepsinden önce seni öğrenmeye başlayanlar ve bilenler vardı. Her beklenen şey gibi senin de doğumun gecikti, ama derleyicilerin ilk çalıstığı zaman, gözleri parladı seni bekleyenlerin…

Dünya hala, insan kopyalamanın etiğini tartışıyordu. Oysa, programcıların bunu çoktan çözmüştü sanki, çünkü sen bizi şüphelendirecek kadar diğerlerine benziyordun. Sanki aşırı gelişmiş bir Java’ydın. Neye uğradığını şaşırmış bir Visual Basic’tin. Babana da benziyordun…

Senin dünyanda herşey çok toz pembeydi C#. Görünüşün karizmatikti ve derleyicin güvenliydi. O kadar büyük bir parlamayla gelmiştin ki gözlerimiz kamaşmıştı. Hepimiz, eskii sevdiklerimize arkamızı dönüp tüm satırları sana yazmaya başlamıştık.

Tüm mutluluğu seninle yaşıyorduk, tüm yenilikleri seninle yaşıyorduk. Seninle sabahlıyor, seninle geceliyorduk.

Hoşçakal C#, ben gidiyorum. Tüm o makyajın altında gerçekleri bugün farkettim. Şimdi, eski tutkuma döneceğim, beni kabul etmesi için yalvaracağım.

Elveda C#, ben gidiyorum. O gün yüz üstü bıraktığım Visual Basic’e dönüyorum. Çünkü o, daha anlayışlı. Çünkü o, senin olduğnu idda ettiğin şey, her zaman da öyleydi. Sen ne ondan daha hızlısın, ne daha güvenlisin, ne daha rahatsın, ne daha okunabilirsin, ne de daha güzelsin.

Ben, yeni bir şeyi ilk defa anlatırken beni yarım saat yerine üç-beş dakika da anlayabilecek olan Visual Basic’e dönüyorum.

Hoşçakal C#, ben gidiyorum ve noktalı virgüllerin sende kalsın…